شرمنده تمام دوستایی که برام نظر گذاشتن و راهنماییم کردن ولی وقت نکردم بهشون سر بزنم

زیاد وقت ندارم تا کل ماجرا رو براتون تعریف کنم

ولی اینو باید بگم که قضیه تموم نشد........... نمیدونم باید بگم خوشحالم یا ناراحت

اون هنوز هم همونطوره.......... سر مسئله ای که باعث ناراحتیم شده بود واقعا فهمیدم که هنوز فراموش نکرده

دست به دامن دوستام میشد تا از دلم در بیاره(هر چند به نظر من اونقدر مهم نبودَولی خوب ازش انتظارش رو نداشتم و برای همینم ناراحت شده بودم)

این ماجرا هم که گذشت دیدم هنوز رو من غیرت خاصی داره ... چون قصد اون نفر رو فهمیده همش پیگیرشه و حواسش بهم هست.

الانم برخوردمون تقریبا عادیه... یعنی سعی میکنیم اینطور باشه ..... ولی مشکلات اون برای من مهمه و مشکلات من برای اون و هر دو برای کمک به طرف مقابل خیلی تلاش میکنیم.

نمیدونم کارم درسته یا نه ؟!؟! شاید باید نسبت بهش بی تفاوت باشم و برا دلسوزی نکنم؟!؟!!!

احساس خودمو نمیفهمم

بازم تنهای تنها خودمونو به خدا سپردم.

منو یادتون نره......... ازتون خیلی التماس دعا دارم

همیشه شاد باشید و موفق.

شرمنده ی همه ی دوستان که اومدن نظر دادن و من نتونستم بهشون سر بزنم

منو ببخشید...............

خوب این دیگه آخرین آپمه

این ماجرا رو تقریبا عاقلانه تمومش کردم ........ با یه جر و بحث یا به نوعی دعوای لفظی شایدم اسمش ضایع کنی باشه

به هر حال سر یه حرف توی جلسه و مقابل استاد بعدش بازخواست شد که با هر جوابی انگار یه پتک اومد تو سرش و چون میخواست کم نیاره ماجرا تا ۴۵ اس ام اس ادامه پیدا کرد و آخرش حتما متوجه شده که اختلاف سلیقه ها و افکار تو خود ما هم هست

و این میشه آخرش ......... دیگه سعی میکنم تو فعالیتهایی که او هست نرم و اگه جایی با هم بودیم با کس دیگه ای برخورد مستقیم داشته باشم تا ایشون مجددا فکری به سرش نیفته

........................

ولی هنوز این ماجرا تموم نشده یکی دیگه فکرایی به سرش زده ......... هنوز خیلی غیر مستقیم اقدام میکنه ولی اگه ه خودش جرات بده و مستقیم بیاد به خودم بگه حتما همون لحظه کاری میکنم که کاملا فراموش کنه

دیگه خسته شدم از اعصاب خردی های هر شب و درس خوندن اون مدلی که چون حواست نیست باید یه جمله رو ۵ بار بخونی تا بفهمی چی شده

دیگه همین

برام دعا کنید ........ که خیلی به دعاهاتون نیاز دارم

همیشه براتون بهترینها رو آرزو میکنم

همیشه موفق باشید

شما فهميديد چي ميگم؟
من خودم نميفهمم ... سخته ... خيلي سخته که يه نفر جلوت باشه ... کنجکاوي و برخوردشو ببيني...اونوقت به زور نسبت بهش بي تفاوت باشي
سخته که سعي کني ذهنتو متمرکز کني روي اهدافت در حالي که يکي از هدفهاي زندگيت و گم کردي و توش ترديد داري
سخته که بخواي براي ارشد درس بخوني در حالي که فکرت جاي ديگه ايه
سخته که برخلاف دلت عمل کني
سخته که بخندي در حالي که يه غمي تو دلته که حتي علتشو نميدوني
سخته که بخواي دوستاتو خوشحال کني درحالي که خودت خوشحال نيستي
سخته که ببيني از دستت ناراحت ميشن چون وقتي باهات حرف ميزنن ... به خاطره هاشون به زور ميخندي و تو خودتي
سخته علتشو پيدا کردن..... خيلي سخته
به قول يکي از دوستام .... خودمو گم کردم.... آيندمو ... زندگيمو... خودمو....
حس ميکنم اونم همين حسها رو داره ..میبینم....... حس میکنم.....

مخصوصا از جمله ای که امروز ازش خوندم....... یه دفعه خیلی دلم گرفت.....

عاشقم من! عاشقی بی قرارم کس ندارد خبر از دل زارم

گاهي از کاراي خودم ... از حرفهام از دلم خندم ميگيره.... يه عده دنبال چنين عشقي ميگردن و ناراحت که چرا هيچکس اينطوري پيدا نميشه و من ناراحتم که چرا پيدا شده
کاش اين کوير خشک تموم شه و به سرسبزي برسم ....
کاش وقتي تو باغ خاطرات اين روزا قدم ميزنم خوشحال باشم و از ته دل به اين گلهايي که الان ميکارم بخندم
اميدوارم باغ خطرات همه ي شما هم پر از گلهاي خوشبو و شاداب و خندان باشه
بازم ميخوام بگم " خدايا اميدم به توست .......... اميدم را نااميد مکن".
برام دعا کنيد دوستاي مهربونم

وقتي ورودي هامونو برديم اردو اونجا فقط ما پنج نفر بوديم که بزرگتر بوديم ... البته به غير از اساتيد بزرگوار که همراهمون بودن
تو راه که فقط مجبور بوديم براشون حرف بزنيم که اگرچه درسا سخته و استادا سختگير ولي با يه کم تلاش ميشه بهترين نمره رو گرفت و ... (که البته خودمون هم به خيلياش اعتقاد نداشتيم)
و اما منو و اون
اولش فقط يه تماس براي هماهنگي که بروشورها دست منه يا نه؟ جالب اينکه ميتونستيم رو در رو حرف بزنيم ولي ايشون سرشو انداخت پايين و در فاصله يک متريم بهم زنگ زد و پرسيد
بعد يک اس ام اس بازم براي هماهنگي اونجا ..... ولي وقتي رسيديم ديگه گوشيها آنتن نميداد
تنها سلام متقابل و عبور از کنار همديگه و گاهي زير نظر گرفتن همديگه از دور نگاههاي پنهاني که من خودم متوجه نشده بودم و بهم گفتن
يه چيز که خيلي براي خودم خاطره شد .... تقريبا وقت ناهار بود که ما اومديم نزديکش ديديم با يه نفر ديگه جلوي اون هيزمهايي که آتيش زده بوديم دارن بادمجان کباب ميکنن بعد ما هم ديديم فقط براي خودشون دوتاست بلند گفتيم ميدونستيم ما هم سيب زميني مي آورديم
اين بنده خدا هم برگشت و ما رو که ديد گفت ميخواهيد براي شما هم درست کنم؟ هر چي گفتيم نه ... شوخي کرديم... رفت براي ما هم آورد و کباب کرد
ولي با رعايت کامل شرايط ... يعني خودش نياورد بهمون بده ... گفت جلوي همه درست نيست من براتون بيارم خودتون بيايد ببريد
موقع ناهار ديگه غذا اصلا بهم مزه نميداد .... با اينکه نمک و ... نداشتيم اون بادمجانه خيلي خوشمزه تر بود.
 بعد از اينم که يه سخنراني تو اختتمايه مراسم داشت که واقعا مثل سخنراني که صد سال از اينا يزرگتره حرف ميزد.... خيلي برام جالب بود
جدا جاي همگي خالي ...... خيلي خوب بود و خوش گذشت
بازم التماس دعا دارم........ منو يادتون نره هاااااااااا
بهترينها رو براتون آرزومندم.

ممنون از همه یدوستانی که به من لطف دارن و برام نظر گذاشتن و راهنماییم کردن

من چه جوری این همه محبت رو جبران کنم؟

تصمیم گرفتم طبق توصیه اکثر دوستان ولش نکنم ولی خیلی هم پر روش نکنم .... فقط در این حد که یه امید کمی باشه که اگه خدا خواست.........

ولی اینکه چی شد وقتی اومدم و ....

راستش اصلا خوب نبود....... متوجه شدم هیچ واحد مشترکی نداریم... هیچ کلاسی باهم نداریم

اولین برخوردمون تو یه جلسه فرهنگی دانشکده بود....البته قبلش چندتا اس ام اس برای هماهنگی های جلسه و ...

ولی یه برنامه هایی برای  ورودی های جدیدمون داریم که فقط 4 تا سال بالایی هستیم که باهاشون میریم (مقلا بزرگتریم و مواظبشون باشیم و ...)

اونجا باید جالب باشه

هر ماجرای مهمی رو حتما مینویسم

دوستان شرمنده اگه از این به بعد کم میام وبلاگ و دیر جواب نظراتونو میدم .... ممکنه فقط هفته ای یک بار بتونم بیام

عذر خواهی میکنم از همتون

ممنون از کمکهاتون

همیشه موفق و شاد باشید

التماس دعا